DE DRAAGKRACHT FUNCTIE VAN DE WERVELKOLOM.
door: Koos van Ravesteijn, oktober 2004.
‘PROTECTIVE STATE’
Een spier bezit alleen dan optimale veerkracht en flexibiliteit [tonus],
wanneer deze kan functioneren waarvoor hij is gemaakt: beweging of draagkracht.
Als een spier last heeft van ‘body stress’, dan betekent dat
dat hij door het lichaam in een andere functie wordt gedwongen ter bescherming
of ondersteuning, de zgn. ‘protective state’. Deze ‘body
stress’ is simpelweg een verkramping van de spier. Een verkrampte
spier verliest gedeeltelijk of geheel zijn kracht en kan dus niet meer
doen, waarvoor hij gemaakt is. Andere spieren zullen dan zijn taak moeten
overnemen, die daardoor op hun beurt weer overbelast geraken en last krijgen
van ‘body stress’ - een vicieuze cirkel die een voortdurende
geleidelijke toename van ‘body stress’ tot gevolg heeft.
SPIERFUNCTIES
De enige spieren in ons lichaam die draagkracht functie bezitten zijn
de kleine wervelspiertjes die de wervels met elkaar verbinden. Alle anderen
spieren in ons lichaam hebben bewegingsfunctie.
Als de wervelspiertjes hun natuurlijke tonus hebben en vrij zijn van ‘body
stress’ zijn zij veerkrachtig en hebben per spiertje een gemiddelde
trek- en draagkracht van 30 kg. Twee wervels zijn door middel van zeven
spiertjes met elkaar verbonden. In onbelaste toestand zijn deze trek-
en draagkracht met elkaar in evenwicht en geven een gemiddelde belasting
van 100 tot 200 kg op de tussenwervelschijven. Dat kunnen de tussenwervelschijven
aan, want daar zijn ze op gemaakt.
Op het moment dat iemand in verticale positie komt, gaan alle spiertjes
van de wervelkolom in draagkracht functie. Het neemt enkele uren van horizontale
positie [liggen] in beslag om de wervelspiertjes de kans te geven uit
de draagkracht functie te komen. Vandaar dat de BSR-buikoefening pas zin
heeft ‘s morgens voor je opstaat.
OORZAAK EN GEVOLG VAN ‘BODY STRESS’ IN DE WERVELKOLOM
Wanneer de wervelkolom - door welke oorzaken dan ook - last heeft van ‘body stress’ dan leidt dat tot verlies van draagkracht, waardoor instabiliteit in de verticale positie van het lichaam ontstaat. De controlerende functie van ons zenuwstelsel zal dit verlies aan draagkracht direct gaan compenseren om ons overeind te houden - we zijn er immers niet mee gebaat als we steeds zouden omvallen. Die compensatie vindt plaats door het ter ondersteuning aanspannen van de bewegingsspieren op de rug. We hebben op de rug ca. zeven lagen bewegingsspieren. De spieren die het dichtst rond de wervelkolom zijn gelegen worden het eerst aangespannen en als de vicieuze cirkel niet doorbroken wordt, worden steeds meer spieren bij dit proces van ondersteuning betrokken. Bij een totale verkramping van de wervelspiertjes treedt ten slotte een volledige aanspanning van alle rugspieren op. Die verkramping wordt dan duidelijk zichtbaar door de harde ronde kabels op de rug vanaf de nek tot aan het bekken. Het lichaam is dan in volledige ‘protective state’.
Als gevolg hiervan bevindt het hele zenuwstelsel rond de wervelkolom
zich in beknelde toestand. Dit leidt tot verdoving van de zenuwbanen en
zenuwvezels - op langere termijn mogelijk zelfs tot beschadiging - en
verlies aan functionaliteit met alle daarbij behorende klachten. De meest
herkenbare hiervan zijn stijfheid en pijnlijkheid van de nek-, rug- en
beenspieren en slapte van de spieren aan de voorkant van het lichaam.
Met name de buikspieren worden steeds slapper omdat zij vanwege de overmatige
strakheid van de rugspieren niet meer mee hoeven te doen in het in balans
houden van het lichaam. Spieren die niet geactiveerd en gebruikt worden
verliezen hun natuurlijke tonus.
We kunnen dan ook niet meer goed en lang staan. Langzaam lopen veroorzaakt
overmatige moeheid in de onderrug meestal gevolg door pijn. Het belasten
van de rug in welke vorm dan ook is geen pretje meer en moeten we meestal
bekopen met enkele dagen rugklachten in mindere of meerdere mate.
We krijgen de karakteristieke houding van de ‘oudere’ mens:
ingezakte rug en naar voren gebogen schouders; het hoofd steekt een beetje
naar voren op een ingetrokken nek ; de voeten gaan naar buiten staan;
de buik zakt afhangend naar voren over de broekriem; we lopen niet meer
veerkrachtig maar sjokken.
DE KEUZE: TIJDELIJKE VERLICHTING OF DEFINITIEVE OPLOSSING
Langzamerhand ontstaat de behoefte om “er iets aan te doen”!
Vooral de slappe buikspieren voeden deze behoefte - in onze cultuur wil
het oog immers heel wat! Vanuit het regulier medisch denken, sportbeoefening,
massagetechnieken en diverse vormen van yoga wordt in het algemeen gedacht,
dat de oplossing ligt in het doen van oefeningen, omdat daarmee de spieren
‘los’ gemaakt en soepel gehouden zouden kunnen worden. Voor
een deel zit daar waarheid in, zij het niet dat de resultaten hiermee
verkregen slechts van tijdelijke aard zijn - je moet het dus blijven doen
- omdat volgens de inzichten van Body Stress Release gewerkt wordt aan
het gevolg [symptoom] en niet aan de oorzaak.
Bij deze benadering wordt o.i. voorbij gegaan aan de werkelijke oorzaak
- de verloren draagkracht functie van de wervelkolom - en ‘cosmetisch’
gewerkt aan de gespannen c.q. verslapte bewegingsspieren. Deze werkwijze
gaat bovendien in tegen de beschermings- en ondersteunings modus [protective
state] die het lichaam zelf noodzakelijkerwijs heeft gecreëerd.
DE AUTONOMIE VAN HET BESCHERMINGSMECHANISME
Het is belangrijk om zich te realiseren dat de ‘protective state’
een autonoom ‘zelf denkend’ mechanisme is. Je kunt er dus
geen directe invloed op uit oefenen - dat zou immers de beschermingsfactor
volledig nutteloos maken. De enige manier om in communicatie te komen
met dit autonome beschermingsmechanisme is samenwerking.
De samenwerking begint allereerst met te begrijpen dat er achter dat autonome
mechanisme een intelligentie steekt die het heel goed met je voor heeft
- eenvoudig gesteld: het zorgt er voor dat je in leven blijft. Het maakt
van een slechte situatie altijd het beste. Het is afgestemd op overleven.
Zonder dit mechanisme zouden we niet lang in leven blijven.
Vervolgens moeten we ons realiseren dat dit mechanisme slechts één
boodschap heeft, nl.: “Wil je alsjeblieft goed voor je lichaam gaan
zorgen?” Anders gezegd: we worden verzocht om alles achterwege te
laten, wat het lichaam dwingt om gebruik te maken van dit zelf beschermend
mechanisme. De veiligheid die dit mechanisme door middel van ‘body
stress’ geforceerd creëert, moeten we zelf creëren door
de manier waarop we met ons lichaam omgaan. Een manier van omgaan die
in hoge mate respect heeft voor het lichaam, voor de wijze waarop het
geconstrueerd is en voor het ingenieuze werk dat dit voor ons verricht.
Ons culturele gedachtegoed dat het lichaam alles kan waartoe het gedwongen
wordt, ligt aan de wortels van de boom die de naam ziekte draagt. Body
Stress Release benadert het lichaam met zachtheid, mildheid en tederheid.
Dat biedt het lichaam de veiligheid zich te ontdoen van het natuurlijke
harnas ‘body stress’ waardoor de mogelijkheid tot herstel
ontstaat en genezing kan plaats vinden.
BODY STRESS RELEASE
Alle werkwijzen, therapieën en technieken die trachten dit zelf
beschermend mechanisme, goedbedoeld maar vanuit onwetendheid, te omzeilen
en/of te negeren hebben slechts tot gevolg dat het zijn greep op het lichaam
uiteindelijk alleen maar versterkt - de onveiligheid wordt groter en de
‘body stress’ neemt toe!
Het doen van spier versterkende oefeningen, het ondergaan van spier ontspannende
dieptemassages, het lichaam met sterke manuele technieken uit de verkramping
dwingen? Dit alles leidt slechts tot een nog heviger beschermingsimpuls.
De bescherming is namelijk echt nodig zolang de draagkracht in de wervelkolom
niet is teruggekeerd.
Dat is de reden waarom Body Stress Release zich in het geheel niet bezig houdt met de staat van de bewegingsspieren. Deze staat geeft slechts informatie over de ‘body stress’ die diep in het lichaam is opgeslagen en over de ernst van de graad van de ‘protective state’. Hoe ernstiger het lichaam lijdt onder de beschermingsmodus, hoe meer we aandacht moeten besteden aan het verkrijgen van veiligheid voor het lichaam. Daar begint de omkering.
Ondanks de intelligentie van het autonome beschermingsproces heeft het
toch een beperking. Het is niet in staat om vanuit zichzelf de beschermingsactie
ongedaan te maken. De beschermingsactie wordt ingezet op het moment dat
er voor het lichaam een onveilige situatie ontstaat die schade zou kunnen
toe brengen aan het zenuwstelsel. Voor de intelligentie van ons lichaam
is dat een levensbedreigende situatie.
Als de bescherming is aangebracht, wordt vanaf dat moment de aangedane
plaats in het lichaam weer als ‘veilig’ beschouwd. Het feit
dat er spierspanningen zijn die in de loop van de tijd voor nieuwe problemen
kunnen zorgen, wordt als zodanig niet herkend. ‘Veilige’ plaatsen
verdwijnen uit het aandachtsveld, dat alleen gericht is op ‘onveilige’
situaties.
De aandacht van deze autonome lichamelijke intelligentie moet zich dus
weer gaan richten op de beveiligde ‘body stress’ spanningsvelden.
Door middel van de druk-impulsen van de Body Stress Release techniek wordt
deze communicatie hersteld. Er vindt een fysieke bewustwording plaats
over het feit of de beschermingsactie nog moet worden gehandhaafd, of........
dat het lichaam ter plaatse mag terug keren naar de ontspannen en flexibele
operationele modus, waarin het lichaam van nature behoort te verkeren.
GENEZING
Als het sein ‘veilig’ wordt gegeven begint het lichaam de
diep opgeslagen spierverkrampingen rond de wervelkolom - ‘deep stress’
- los te laten. De wervelspiertjes herkrijgen gedurende het ontspanningsproces
hun natuurlijke tonus en de oorspronkelijke trek- en draagkracht keert
terug. Evenredig aan de terugkerende trek- en draagkracht ontspannen de
bewegingsspieren zich op de rug, omdat zij niet langer hun ondersteunende
taak behoeven uit te voeren. Zonder enige belastende oefening, massage
of manipulatie komen ook zij terug in hun natuurlijke veerkrachtige en
flexibele spiertonus.
De bewegingsspieren van de voorkant van het lichaam gaan nu vanzelf mee
doen in hun taak: het in balans houden van het lichaam. Zij krijgen weer
de prikkel tot functioneren en keren op hun beurt terug naar de natuurlijke
tonus. Spierslapte aan de voorzijde van het lichaam verdwijnt zo op een
heel natuurlijke wijze.
Het gevolg van deze ontspanning is dat alle zenuwbanen en zenuwvezels die in de gebieden van ‘body stress’ beklemd hebben gezeten, ook weer de kans krijgen tot herstel en volledig functioneren te komen. Een 100% goed functionerend zenuwstelsel staat borg voor een optimale staat van welzijn en gezondheid. Aldus vindt genezing van binnen uit plaats.
BUIKSPIEROEFENINGEN???
Gezien het bovenstaande zal het duidelijk zijn dat buikspieroefeningen
op zich geen antwoord zijn op slappe buikspieren en het wegwerken van
een hangbuikje. Integendeel. De meeste buikspieroefeningen plegen een
aanslag op de tussenwervelschijven, die als gevolg van de oefeningen waarmee
de buikspieren worden aangespannen voortdurend zwaar onder druk komen
te staan. De extreemste en voor het lichaam meest onvriendelijke buikspieroefening
is de sit-up: het vanuit een liggende houding overeind komen tot half
zitten en weer terug. Hiermee buig je de wervelkolom volledig tegen de
natuurlijke S-vorm in naar voren.
Door de extreme druk van een paar honderd kilo die je tijdens deze oefening
op de voorkant van de tussenwervelschijf uitoefent, pers je de tussenwervelschijf
samen en naar achteren. De irritatie die daardoor ontstaat aan het ruggenmerg
en de uitgaande zenuwbanen activeren ogenblikkelijk het autonome beschermingsmechanisme.
De beschermingsactie - het aanspannen van de spieren op de betreffende
plaats om schade te voorkomen - leidt tot opbouw van nieuwe ‘body
stress’.
Misschien dat de buikspieren na verloop van tijd wat steviger worden,
maar de noodzaak tot mee functioneren in de balans van het lichaam is
door de toename van ‘body stress’ aan de rugzijde verminderd.
Dit leidt uiteindelijk tot een grotere slapte van de buikspieren. Nog
meer oefeningen moeten dit voorkomen: een vicieuze cirkel!
De toename van ‘body stress’ leidt vervolgens tot uitbreiding
van de spanningsvelden op de rug. Ze ontwikkelen zich naar boven naar
de midden rug, nek en schouders, maar ook naar beneden naar bilspieren,
beenspieren en zelf enkels en voeten.
Het gevoel van welzijn en gezondheid neemt evenredig met de toename van
‘body stress’ af. Klachten en kwalen nemen toe. Tenslotte
neemt de ‘ouderdom’ het over en leren we leven met geaccepteerde,
maar onnodige beperkingen.
